به گزارش خبرنگار گروه اقتصادی پایگاه خبری-تحلیلی رامهرمزآنلاین به نقل از پایگاه اطلاع‌رسانی رهیاب؛ رامهرمز را اغلب با تاریخ کهن و اقلیم گرم جنوب می‌شناسند و تصویری که در گذر سال‌ها با دشت‌های وسیع و صنعت نفت گره خورده و بخش مهمی از هویت این شهرستان را شکل داده است. اما کافی است از مسیرهای شناخته‌شده فاصله بگیری و راه بخش ابوالفارس را در پیش بگیری تا جغرافیا چهره دیگری از رامهرمز را پیش رویت قرار دهد.
چهره‌ای که رنگ غالب آن سبز است و زندگی در آن بیش از هر چیز با زمین پیوند خورده است که شالیزارهای این منطقه تنها بخشی از چشم‌انداز طبیعی نیستند بلکه نشانه‌ای از ظرفیتی هستند که سال‌هاست معیشت بخشی از مردم را در امتداد آب و خاک شکل داده است.
در ابوالفارس زمین معنایی فراتر از یک قطعه خاک دارد که زمین محل کار است و فصل کشت تقویمی متفاوت برای زندگی مردم می‌سازد. با رسیدن زمان شالیکاری بخشی از منطقه وارد چرخه‌ای می‌شود که از آماده‌سازی زمین آغاز می‌شود و ماه‌ها بعد به برداشت محصول می‌رسد و در تمام این مسیر کشاورز تنها با یک محصول سر و کار ندارد بلکه حاصل یک سال تلاش و بخشی از سرمایه زندگی خود را به زمین می‌سپارد و چشم‌انتظار روزی می‌ماند که نتیجه این پیوند دیرینه را برداشت کند.
تصویر شالیزارهای ابوالفارس شاید در نگاه نخست تنها قاب سبزی از دل خوزستان باشد اما پشت این منظره آرام اقتصادی جریان دارد که کمتر دیده شده است که هر قطعه زمین بخشی از یک چرخه بزرگ‌تر است که کشاورز و خانواده او را به بازار و مصرف‌کننده پیوند می‌دهد و محصولی که در پایان فصل از زمین برداشت می‌شود پیش از رسیدن به سفره مردم ماه‌ها مراقبت و هزینه و نگرانی را پشت سر گذاشته است و همین مسیر نشان می‌دهد شالیکاری برای مردم منطقه تنها یک فعالیت فصلی نیست بلکه بخشی از سازوکار معیشتی آنان به شمار می‌رود. 
آب در این میان مهم‌ترین عنصر این چرخه است، اگر صنعت با خاموش شدن دستگاه متوقف می‌شود کشاورزی با نرسیدن آب در همان نقطه نخست با بحران روبه‌رو خواهد شد.
حیات شالیزار به جریان آب وابسته است و کشاورز بیش از هر چیز چشم به مسیری دارد که آب را به زمین می‌رساند و برای مردمی که زندگی خود را با کشاورزی گره زده‌اند آب تنها یک نعمت طبیعی نیست بلکه پشتوانه ادامه کار و تضمین‌کننده آینده محصولی است که ماه‌ها برای آن تلاش کرده‌اند.
شالیزارهای ابوالفارس از همین منظر تنها یک ظرفیت کشاورزی نیستند و این زمین‌ها بخشی از هویت جغرافیایی منطقه را نیز شکل داده‌اند و در شرایطی که تصویر غالب از بسیاری از مناطق خوزستان با گرما و زمینهای خشک شناخته می‌شود وجود پهنه‌های سبز شالیزاری در دل رامهرمز روایت متفاوتی از قابلیت‌های طبیعی این شهرستان ارائه می‌دهد و روایتی که نشان می‌دهد ظرفیت‌های رامهرمز محدود به آن چیزی نیست که در معرفی‌های معمول از این شهرستان دیده می‌شود.
با این حال مسئله تنها حفظ تصویری سبز در دل طبیعت نیست و پرسش اصلی اینجاست که چنین ظرفیتی تا چه اندازه در مسیر توسعه اقتصادی منطقه دیده شده است که شالیکاری زمانی می‌تواند از یک فعالیت سنتی فراتر برود که زنجیره آن از مزرعه تا بازار مورد توجه قرار گیرد، تأمین پایدار آب و کاهش هزینه‌های تولید و دسترسی به تجهیزات مناسب و ایجاد مسیرهای مطمئن برای فروش محصول حلقه‌هایی هستند که آینده این ظرفیت به آن‌ها وابسته است.
نگاه به کشاورزی امروز دیگر نمی‌تواند تنها به مرحله کاشت و برداشت محدود بماند و ارزش واقعی یک محصول زمانی آشکار می‌شود که برای فرآوری و بسته‌بندی و عرضه آن نیز برنامه وجود داشته باشد، اگر چنین نگاهی در کنار ظرفیت‌های موجود ابوالفارس قرار گیرد شالیزارهای منطقه می‌توانند از یک مزیت محلی فراتر بروند و سهم بیشتری در اقتصاد رامهرمز پیدا کنند، ظرفیتی که علاوه بر حفظ اشتغال می‌تواند زمینهای برای توسعه صنایع وابسته و جلوگیری از خام‌فروشی محصولات کشاورزی باشد.
آنچه امروز در شالیزارهای ابوالفارس دیده می‌شود حاصل سازگاری دیرینه مردم با جغرافیای محل زندگی‌شان است و مردمی که راه معیشت را از دل همین زمین‌ها پیدا کرده‌اند و هنوز بخش مهمی از زندگی خود را با تغییر فصل و رسیدن آب و زمان برداشت تنظیم می‌کنند و این پیوند میان انسان و زمین سرمایه‌ای است که نمی‌توان آن را تنها در آمار تولید خلاصه کرد.
رامهرمز ظرفیت‌هایی دارد که برخی از آن‌ها زیر سایه نام‌ها و تصویرهای شناخته‌شده کمتر دیده شده‌اند و شالیزارهای ابوالفارس یکی از همین ظرفیت‌هاست؛ پهنه‌ای سبز که در پس زیبایی ظاهری خود داستان اقتصاد و تلاش و زندگی را پنهان کرده است.
شاید وقت آن رسیده باشد رامهرمز را تنها از دریچه روایت‌های همیشگی نبینیم و در بخش‌هایی از این شهرستان هنوز زمین با آب جان می‌گیرد و دست کشاورز آینده محصول را رقم می‌زند. شالیزارهای ابوالفارس یادآور این واقعیت‌اند که در پس چهره شناخته‌شده رامهرمز ظرفیتی دیگر نیز جریان دارد؛ ظرفیتی که اگر به‌درستی دیده و حمایت شود می‌تواند از یک منظره سبز فراتر رود و به بخشی اثرگذار از آینده اقتصادی منطقه تبدیل شود.
انتهای خبر/
