به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری-تحلیلی رامهرمزآنلاین؛ همه دردها را نمی‌توان با دارو آرام کرد؛ بعضی دردها به دستی نیاز دارند که بیمار را تنها نگذارد، صدایی که اضطراب را فروبنشاند و حضوری که در دشوارترین لحظه‌ها، امید را زنده نگه دارد. پرستاری، درست در همین نقطه، از یک حرفه فراتر می‌رود و به مسئولیتی انسانی تبدیل می‌شود؛ مسئولیتی که در آن، مراقبت از جان انسان با پاسداشت کرامت او گره می‌خورد.
سالروز ولادت حضرت زینب کبری(س) و روز پرستار، فرصتی برای تأمل در همین معناست؛ پیوندی میان نام بانویی که تاریخ، صبر و آگاهی او را در حافظه خود نگه داشته و حرفه‌ای که هر روز با رنج انسان، اضطراب خانواده‌ها و شکنندگی لحظه‌های زندگی سروکار دارد.
حضرت زینب(س) در فرهنگ شیعی، تنها نماد صبر در برابر مصیبت نیست؛ او روایتگر مسئولیت در هنگامه دشواری است. کربلا پایان یک واقعه نبود و رسالت زینبی نیز در مرز اندوه متوقف نماند. آنچه این مکتب را ماندگار کرد، توان ایستادن در دل رنج، حفظ حقیقت و نادیده نگرفتن مسئولیت در برابر انسان بود. این میراث، امروز نیز می‌تواند دریچه‌ای برای فهم عمیق‌تر مسئولیت‌هایی باشد که با جان و کرامت آدمی سروکار دارند.
پرستار هر روز در نقطه‌ای می‌ایستد که زندگی، بیش از همیشه به مراقبت نیاز دارد. پشت درهای بخش‌های بیمارستان، در اتاق‌های مراقبت ویژه و در راهروهایی که ساعت‌ها انتظار را در خود جای داده‌اند، انسان‌هایی حضور دارند که گاهی بیش از هر چیز به اطمینان، توجه و احساس امنیت نیازمندند. در چنین لحظه‌هایی، مهارت علمی پرستار اهمیت حیاتی دارد؛ اما کیفیت ارتباط انسانی او نیز بخشی از تجربه بیمار و خانواده‌اش را شکل می‌دهد.
پرستاری البته قصه فداکاری‌های بی‌پایان و بی‌نیازی پرستار از حمایت نیست. گاهی در ستایش این قشر چنان از ایثار سخن گفته می‌شود که فراموش می‌کنیم پرستار نیز انسانی است با توان محدود، نیاز به استراحت، دغدغه معیشت و حقی روشن برای برخورداری از محیط کاری مناسب. تقدیس سختی‌های این حرفه، نباید به عادی‌سازی فرسودگی نیروهایی منجر شود که سلامت دیگران به حضور و توان آنان وابسته است.
قدردانی واقعی از پرستار، فقط گفتن چند جمله ستایش‌آمیز نیست؛ فراهم کردن شرایطی است که بتواند با آرامش، امنیت و توان کافی از بیمار مراقبت کند. کیفیت خدمات درمانی، بدون توجه به نیروی انسانی ارائه‌دهنده آن، به سطح مطلوب نمی‌رسد. احترام به پرستار باید در سیاست‌گذاری، تأمین نیروی موردنیاز مراکز درمانی، حفظ شأن حرفه‌ای، حمایت معیشتی و توجه به سلامت جسمی و روانی او نیز دیده شود.
این موضوع برای خوزستان معنای ملموس‌تری دارد. استانی با گستره جغرافیایی متنوع، شهرهای بزرگ و کوچک، مناطق دور از مراکز تخصصی و شرایط اقلیمی دشوار، بیش از هر چیز به نظام سلامت توانمند و نیروی انسانی حمایت‌شده نیاز دارد. پشت استمرار خدمات درمانی در چنین شرایطی، تلاش مجموعه‌ای از پزشکان، پرستاران و کارکنان حوزه سلامت قرار دارد؛ نیروهایی که توجه به نیازهای حرفه‌ای و شغلی آنان، بخشی جدایی‌ناپذیر از توجه به سلامت مردم است.
در این میان، پیوند روز پرستار با ولادت حضرت زینب(س) نباید تنها به یک تشابه در مفاهیم صبر و فداکاری محدود شود. معنای ژرف‌تر این پیوند، یادآوری مسئولیت در برابر رنج انسان است؛ اینکه درد دیگران نباید به امری عادی و بی‌اهمیت تبدیل شود و مراقبت از انسان، چه در میدان‌های بزرگ تاریخ و چه در اتاق یک بیمارستان، به حضور آگاهانه، تعهد و مسئولیت‌پذیری نیاز دارد.
پرستار در بسیاری از لحظه‌ها، شاهد آسیب‌پذیرترین وضعیت انسان است؛ زمانی که بیمار توان پیش بردن امور خود را ندارد و خانواده‌اش در میان نگرانی و انتظار گرفتار شده است. در چنین شرایطی، یک مراقبت دقیق می‌تواند در روند درمان نقشی تعیین‌کننده داشته باشد و یک رفتار محترمانه، از سنگینی تجربه بیماری بکاهد. این همان جایی است که دانش و مهارت، با اخلاق حرفه‌ای و درک انسانی به یکدیگر می‌رسند.
روز پرستار، روز ستایش بی‌قیدوشرط سختی نیست؛ روز دیدن مسئولیتی است که نباید بر دوش پرستاران تنها گذاشته شود. جامعه‌ای که از پرستاران انتظار مراقبت دارد، خود نیز باید مراقب آنان باشد. نظام سلامت زمانی می‌تواند به کیفیتی پایدار دست یابد که شأن نیروی انسانی خود را نه در مناسبت‌ها، بلکه در تصمیم‌ها و عملکرد روزانه به رسمیت بشناسد.
دست‌هایی که مرهم درد دیگران می‌شوند، خود نیز به پشتیبانی نیاز دارند. این حقیقت، شاید مهم‌ترین پیام روز پرستار باشد؛ روزی که نام حضرت زینب(س) را به یاد می‌آورد و از ما می‌خواهد در کنار تجلیل از صبر و مسئولیت، برای ساختن شرایطی شایسته‌تر جهت مراقبت از انسان نیز قدم برداریم.
پرستاری، در ژرف‌ترین معنای خود، مراقبت از زندگی در لحظه‌های دشوار است؛ رسالتی که با پایان یک مناسبت پایان نمی‌یابد و ارزش آن، بیش از هر کلامی، در کیفیت توجه ما به پرستاران و بیمارانی آشکار می‌شود که به این مراقبت نیاز دارند.
انتهای خبر/
