شب‌های رامهرمز همدلی را بازآفرینی کرد

به گزارش پایگاه خبری-تحلیلی رامهرمز‌آنلاین به نقل از پایگاه اطلاع‌رسانی رهیاب؛ شب‌های رامهرمز این روزها چهره‌ای دیگر یافته‌اند؛ نه از جنس ازدحام‌های بی‌روح و آمدوشدهای روزمره، بلکه از سنخ حضوری که در آن، دل‌ها پیش از گام‌ها به حرکت درمی‌آیند. هشتاد و دو شب است که مردم این دیار، با هر سن و سلیقه و زیست، در کنار یکدیگر ایستاده‌اند؛ گویی شهر، هر شب در ساعتی معین، نفسی تازه می‌کند و در سایه نام خدا و یاد اهل‌بیت علیهم‌السلام، دوباره جان می‌گیرد.

در این گردهم‌آیی‌های پیوسته، چیزی فراتر از حضور جسم‌ها دیده می‌شود؛ نوعی هم‌زبانی خاموش که در نگاه‌ها جاری است.

نوجوانانی که شوق را به دوش می‌کشند، جوانانی که شور را با مسئولیت درمی‌آمیزند، کودکانی که هنوز واژه‌های دنیا را کامل نیاموخته‌اند اما نام‌های مقدس را با دل بر زبان می‌آورند و سپیدمویانی که تجربه سالیان را در سکوتِ مطمئن خویش همراه آورده‌اند؛ همه، بندهایی از یک روایت مشترک‌اند.

این شب‌ها را نمی‌توان تنها با واژه «تجمع» توصیف کرد؛ اینجا سخن از بازآفرینی پیوندی است که میان جامعه و معنا برقرار می‌شود. هنگامی که هیاهوی جهانِ امروز، آدمی را به پراکندگی و فراموشی می‌کشاند، چنین صحنه‌هایی یادآور این حقیقت‌اند که هنوز می‌توان بر مدارِ ایمان، همدلی و مقصدی مشترک گرد آمد.

در دل این شب‌ها، اسلام نه در قالب شعار، که در سیمای رفتار جمعی خود را آشکار می‌کند؛ در احوالِ مردمی که گرد یک مقصد ایستاده‌اند، در نجابتِ حضوری که بی‌ادعا ادامه یافته و در نسلی که می‌آموزد هویت، تنها میراثی مکتوب نیست، بلکه امری زیسته و پاس‌داشتنی است.

هشتاد و دو شب پیاپی، برای هر جامعه‌ای عددی معمولی نیست. استمرار، خود گواهی است بر ریشه‌دار بودن یک باور. اگر چراغی درون دل‌ها افروخته نباشد، راه‌های طولانی نیمه‌تمام می‌مانند؛ اما آنچه این شب‌ها را امتداد بخشیده، تنها قدم‌ها نیست، بلکه اعتقادی است که مردم را از خانه‌ها به میدانِ همدلی فراخوانده است.

شاید سال‌ها بعد، از این شب‌ها نه فقط به عنوان روزشمار یک حضور، که به‌عنوان فصلی از حافظه جمعی رامهرمز یاد شود؛ فصل مردمانی که نخواستند پیوندشان با معنویت، در غوغای زمانه کمرنگ شود و کوشیدند ایمان را نه در انزوا، که در متن زندگی اجتماعی خویش معنا کنند.

و این‌گونه است که رامهرمز، در هشتاد و دومین شب، تنها میزبان مردمی در خیابان نیست؛ بلکه نگاهبان قصه‌ای است که در آن، باور هنوز نفس می‌کشد، همدلی هنوز زنده است و روشنایی، راهِ خویش را در دل شب پیدا می‌کند.

انتهای خبر/