به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری-تحلیلی رامهرمزآنلاین؛ در دل تاریخ معاصر این سرزمین، نامهایی هستند که نه در هیاهوی قدرت، که در سکوتِ مسئولیت و سنگینیِ بارِ امانت، معنا پیدا میکنند؛ و «شهدای خدمت» از همین جنساند، نه صرفاً یک عنوان، که یک روایت ناتمام از زیستِ مردانی که رفتند تا مسئولیت، بیوقفه بر زمین نماند.
پرواز اردیبهشت ۱۴۰۳، تنها یک حادثه نبود؛ گویی نقطهای بود که در آن، مسیر خدمت به مردم با امضای خون، ماندگار شد. در آن پرواز، رئیسجمهوری که سالها در پیچیدهترین لایههای قضا و سیاست ایستاده بود، به همراه یارانش از زمین جدا شد، اما در حافظه جمعی یک ملت، فرود نیامد؛ ماندگار شد.
سید ابراهیم رئیسی را بسیاری با صلابت تصمیم و پیگیری بیوقفه در میدان اجرا میشناختند؛ با حضورهایی که بیشتر به میدان عمل شباهت داشت تا تشریفات قدرت. او از آن دست چهرههایی بود که مفهوم «مسئولیت» را نه در گفتار، که در رفتوآمدهای خستهکننده و بیوقفه میان شهرها و بحرانها معنا میکرد.
در کنار او، شهید حسین امیرعبداللهیان ایستاده بود؛ دیپلماتی که سیاست خارجی را نه صرفاً در قاب بیانیهها، بلکه در پیوندهای میدانی منطقه و گفتوگوهای فرساینده معنا میکرد. او از نسل دیپلماسیای بود که زبانش، ترکیبی از صبر، پیگیری و شناخت عمیق از میدان بود.
آنچه این جمع را به «شهدای خدمت» تبدیل کرد، صرفاً پایان زندگی نبود؛ بلکه نوع زیستن آنان بود. زیستی که در آن، مسئولیت بر آسایش مقدم بود و مردم، در مرکز همه تصمیمها قرار داشتند.
این حادثه، در حافظه عمومی، بهجای یک فقدان صرف، به یک نشانه تبدیل شد؛ نشانهای از اینکه خدمت، در این سرزمین، هنوز میتواند تا مرز جان امتداد پیدا کند. و همین امتداد است که واژه «خدمت» را از یک مفهوم اداری، به یک مفهوم تاریخی و اخلاقی ارتقا میدهد.
در نهایت، آنچه باقی مانده نه فقط نامها، که یک معناست؛ معنایی که در آن، مسئولیت پایان نمیپذیرد، بلکه در لحظهای خاص، به روایت جاودانه تبدیل میشود.
شهید رئیسی؛ مردی از جنس خدمت، صلابت و مردمداری
کمال مطوری، استاد دانشگاه آزاد و فرهنگیان در گفتگو با خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری-تحلیلی رامهرمزآنلاین؛ به مناسبت سالگرد شهادت آیتالله سید ابراهیم رئیسی، با گرامیداشت یاد و خاطره رئیسجمهور شهید، از او بهعنوان «مردی برخاسته از متن مردم و مأنوس با رنجهای جامعه» یاد کرد و گفت: شهید رئیسی از آندست شخصیتهایی بود که نامش نه با هیاهوی سیاست، بلکه با نجابت خدمت، صلابت در تصمیم و فروتنی در رفتار در حافظه تاریخی ملت ایران ماندگار شد.
وی با اشاره به روحیه خستگیناپذیر شهید رئیسی اظهار داشت: وقتی به سبک مدیریتی این شهید بزرگوار مینگریم، بیاختیار به روایت ژرف امام صادق (ع) میرسیم که حکومت دینی را میدان شبزندهداری برای تدبیر و روزهای پرتلاش برای خدمت میدانند؛ شهید رئیسی، ترجمان عینی همین نگاه بود. مردی که شب را به اندیشیدن برای گرهگشایی از کار مردم میسپرد و روز را در میدان خدمت، بیوقفه و بیادعا سپری میکرد.
مطوری افزود: در روزگاری که بسیاری سیاست را در قاب تشریفات و فاصله با مردم تعریف میکنند، شهید رئیسی معنای دیگری از حکمرانی را به نمایش گذاشت؛ حکمرانیای که بوی مردم میداد، صدای محرومان را میشنید و خود را وکیل آسایش طبقات فراموششده میدانست.
این استاد دانشگاه با اشاره به دوران مسئولیت شهید رئیسی در آستان قدس رضوی تصریح کرد: شکستن حلقههای بسته مدیریتی، گسترش خدمات اجتماعی آستان قدس به مناطق کمبرخوردار، شکلگیری جریان «زائر اولیها»، طرح «زیر سایه خورشید» و توسعه زیرساختهای خدمترسانی به زائران، تنها بخشی از میراث مدیریتی اوست؛ میراثی که نشان میدهد مدیریت انقلابی، پیش از آنکه یک شعار باشد، یک سلوک است.
وی ادامه داد: دشمنیها و هجمههای سنگینی که علیه شهید رئیسی شکل گرفت، خود نشانهای روشن از ایستادگی او بر مدار انقلاب بود. امام خمینی(ره) معیار روشنی برای سنجش مسیر انقلاب ترسیم کردهاند؛ آنجا که میفرمایند اگر دشمن از شما تعریف کرد، باید نگران شد، اما اگر آماج تخریب و دشمنی قرار گرفتید، بدانید راه را درست آمدهاید. شهید رئیسی دقیقاً در چنین میدانی زیست؛ شخصیتی که هرچه در خدمت صادقانهتر شد، تیغ تخریبها نیز بر او تیزتر گشت.
مطوری با اشاره به صراحت مواضع رئیسجمهور شهید در برابر استکبار جهانی گفت: یکی از برجستهترین ویژگیهای شخصیتی شهید رئیسی، صلابت کمنظیر او در دفاع از عزت ملی بود. آن «نه» قاطع و کوتاه به مذاکره با آمریکا، نه یک پاسخ سیاسی، بلکه برآمده از منظومه فکری انقلاب اسلامی و تجربهای تاریخی از بدعهدی و دشمنی مستمر نظام سلطه بود.
وی افزود: شهید رئیسی از معدود مسئولانی بود که مردمداری را نه در شعار، بلکه در زیست روزمره خود معنا میکرد. او در میان مردم میرفت، دردشان را میشنید، از پشت میز مدیریت با جامعه سخن نمیگفت، بلکه از متن میدان تصمیم میگرفت. در حافظه عمومی ملت ایران، تصویر او بیشتر با چهرهای خسته اما امیدوار، در میان سیلزدگان، کارگران، روستاییان و خانوادههای محروم نقش بسته است.
این استاد دانشگاه همچنین با انتقاد از برخی قضاوتهای شتابزده درباره شهید رئیسی بیان کرد: شاید یکی از تلخترین عبرتهای این روزها، دیر فهمیدنِ بزرگان باشد. در زمان حیات شهید رئیسی، گاه سخنانی از سر بیدقتی، هیجان یا تأثیرپذیری از روایتهای رسانهای گفته شد که امروز بسیاری نسبت به آن احساس تأسف میکنند. حقیقت آن است که برخی شخصیتها را تاریخ دیرتر میفهمد.
مطوری خاطرنشان کرد: امروز جامعه ما نیازمند بصیرتی عمیقتر در شناخت نیروهای مؤمن، کارآمد و انقلابی است. نباید اجازه داد جریانهای رسانهای و گفتمانهای غربزده، سرمایههای انسانی کشور را پیش از شکوفایی، در غبار تخریب پنهان کنند.
وی در پایان تأکید کرد: شهید رئیسی فقط یک رئیسجمهور نبود؛ او نماد نسلی از مدیران مؤمن، خستگیناپذیر و مردمباور بود که عزت ایران را در گرو خدمت صادقانه میدانستند. اگر امروز از فقدان او سخن میگوییم، باید بیش از سوگواری، به بازخوانی مکتب خدمتش بیندیشیم؛ مکتبی که به ما میآموزد برای ساختن ایران، باید از جنس مردم بود، برای مردم سوخت و بیهیاهو، صادقانه خدمت کرد.
انتهای خبر/
