به گزارش پایگاه خبری-تحلیلی رامهرمزآنلاین به نقل از پایگاه اطلاعرسانی رهیاب؛ در جنوبشرق خوزستان و در محدوده شهرستان رامهرمز، پدیدهای طبیعی وجود دارد که سالهاست بیصدا میسوزد؛ نه خاموش میشود و نه از حافظه مردم این دیار بیرون میرود. تشکوه رامهرمز، که در نزدیکی روستاهای اطراف این شهرستان قرار گرفته، یکی از معدود پدیدههای طبیعی ایران است که در آن شعلههایی دائمی از دل زمین زبانه میکشند؛ شعلههایی که در نگاه نخست، بیشتر به افسانه شباهت دارند، اما در واقعیت، ریشهای کاملاً علمی و زمینشناختی دارند.
تشکوه، برخلاف تصور برخی، یک کوه آتشفشانی فعال نیست. منشأ این آتشهای دائمی، خروج گازهای طبیعی و هیدروکربنی از شکافهای زمین است؛ گازهایی که به دلیل وجود منابع نفت و گاز در لایههای زیرین زمین از منافذ سطحی خارج شده و در تماس با هوا مشتعل میشوند.
کارشناسان زمینشناسی معتقدند ترکیب ساختار نفتخیز منطقه، شکستگیهای زمین و نشت مستمر گاز علت اصلی تداوم این شعلههاست؛ شعلههایی که گاه در شب تصویری رازآلود و کمنظیر از طبیعت رامهرمز را به نمایش میگذارند.
اهمیت تشکوه اما صرفاً به ویژگی طبیعی آن محدود نمیشود. این منطقه در جغرافیایی قرار گرفته که از دیرباز بخشی از حوزههای تمدنی مهم جنوبغرب ایران بوده است. رامهرمز بهعنوان یکی از مناطق کهن خوزستان، در پهنهای واقع شده که از نظر جغرافیایی، گذر از ارتفاعات شرقی به دشتهای خوزستان را ممکن میساخته و همین ویژگی، به آن اهمیت تاریخی و زیستی بخشیده است. وجود چنین پدیدهای در دل منطقهای با این سابقه تاریخی، بر اهمیت فرهنگی و هویتی آن افزوده است.
در بسیاری از تمدنهای کهن آتش همواره نماد روشنایی، پایداری و تقدس بوده است. برخی روایتهای محلی حتی معتقدند شعلههای تشکوه در گذشتههای دور، مورد توجه کاروانها و ساکنان منطقه قرار داشته و بهعنوان نشانهای طبیعی در مسیرهای عبوری شناخته میشده است؛ هرچند درباره پیوند مستقیم آن با آیینهای کهن، اسناد قطعی تاریخی وجود ندارد و این موضوع بیشتر در حد روایتهای شفاهی باقی مانده است.
با وجود این ظرفیت منحصربهفرد، تشکوه هنوز آنگونه که شایسته است در سطح ملی معرفی نشده است در حالی که بسیاری از کشورها، پدیدههای طبیعی خاص خود را به برند گردشگری تبدیل کردهاند، تشکوه همچنان با کمبود زیرساخت، ضعف معرفی رسانهای و نبود برنامهریزی جامع برای گردشگری مواجه است. این در حالی است که موقعیت خاص آن میتواند رامهرمز را به یکی از مقاصد مهم ژئوتوریسم «گردشگری زمینشناسی» در کشور تبدیل کند.
گردشگری امروز تنها بازدید از یک مکان نیست؛ تجربهای مبتنی بر روایت، شناخت و لمس تفاوتهاست. تشکوه این ظرفیت را دارد که نهفقط یک مقصد طبیعی بلکه نمادی از هویت رامهرمز باشد؛ جایی که طبیعت، تاریخ و جغرافیا در کنار هم معنا پیدا میکنند.
با ایجاد مسیرهای استاندارد دسترسی، معرفی علمی، تولید محتوای مستند و توجه به حفاظت محیطی، این میراث میتواند نقشی مهم در رونق اقتصادی منطقه نیز ایفا کند.
با این حال، مسئلهای که نباید از آن غافل شد، لزوم حفاظت اصولی از تشکوه است. میراث طبیعی، اگر بدون برنامه به گردشگری سپرده شود، در معرض آسیب قرار میگیرد و اگر نادیده گرفته شود، به فراموشی سپرده خواهد شد. تشکوه نیازمند توجه همزمان نهادهای محیطزیستی، میراث فرهنگی، زمینشناسان و مدیریت محلی است تا ضمن حفظ اصالت طبیعی آن، زمینه بهرهبرداری پایدار از این ظرفیت فراهم شود.
تشکوه رامهرمز، فقط یک شعله در دل کوه نیست؛ سندی زنده از پیوند طبیعت و تاریخ در خوزستان است. شعلهای که سالهاست خاموش نشده و شاید اکنون بیش از هر زمان دیگری، نیازمند دیدهشدن و بازخوانی دوباره باشد؛ نه فقط برای رامهرمز، بلکه برای شناخت بخشی از شگفتیهای کمتر شناختهشده ایران است.
انتهای خبر/
