به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری-تحلیلی رامهرمزآنلاین؛ سینما در ایران سال‌ها فقط یک وسیله سرگرمی نبود. رفتن به سالن، انتخاب فیلم، نشستن در تاریکی و تماشای یک داستان در کنار دیگران بخشی از زندگی فرهنگی مردم بود. اما شکل مصرف محصولات تصویری در سال‌های اخیر تغییر کرده و مخاطب امروز انتخاب‌های بسیار بیشتری نسبت به گذشته دارد.
امروز فیلم دیدن دیگر الزاماً به معنای خرید بلیت و رفتن به سالن نیست. مخاطب می‌تواند فیلم مورد علاقه‌اش را در خانه و در هر ساعتی تماشا کند، آن را متوقف کند، ادامه بدهد یا حتی در فاصله چند دقیقه سراغ محتوای دیگری برود و این تغییر فقط یک تحول فنی نیست بلکه عادت فرهنگی مخاطب را نیز تغییر داده است.
در چنین شرایطی، مسئله اصلی سینما دیگر تنها ساخت فیلم نیست؛ مسئله این است که چه چیزی می‌تواند مخاطب را از میان انبوه انتخاب‌های موجود دوباره به سالن برگرداند و فیلمی که نتواند با مخاطب ارتباط برقرار کند، حتی با تبلیغات گسترده هم نمی‌تواند برای مدت طولانی توجه او را حفظ کند.
از طرف دیگر، سینما همچنان یک ویژگی مهم دارد که تماشای فیلم در خانه نمی‌تواند کاملاً جایگزین آن شود. تجربه جمعی تماشای یک اثر، واکنش همزمان تماشاگران و حضور در فضایی که تمام تمرکز مخاطب برای چند ساعت در اختیار یک داستان قرار می‌گیرد، بخشی از هویت سینماست.
اهمیت سینما البته فقط به سرگرمی محدود نمی‌شود. فیلم می‌تواند تصویری از جامعه ارائه کند، درباره مسائل روز حرف بزند و موضوعاتی را پیش روی مخاطب قرار دهد که شاید در قالب‌های دیگر کمتر دیده شوند. به همین دلیل کیفیت محتوای تولیدشده و میزان ارتباط آن با زندگی واقعی مردم، یکی از مهم‌ترین عواملی است که می‌تواند آینده مخاطب سینما را تعیین کند.
روز ملی سینما از همین منظر می‌تواند فرصتی برای نگاه دوباره به رابطه میان سینما و مخاطب باشد. مسئله این نیست که مردم دیگر فیلم نمی‌بینند؛ مردم بیش از هر زمان دیگری فیلم و محتوای تصویری می‌بینند. مسئله این است که سینما چگونه می‌تواند در میان این همه انتخاب، دوباره به انتخاب اول مخاطب برای یک تجربه جمعی تبدیل شود.
پاسخ این پرسش فقط در افزایش تعداد فیلم‌ها یا ساخت سالن‌های بیشتر خلاصه نمی‌شود. سینما زمانی می‌تواند مخاطب خود را حفظ کند که قصه‌ای برای گفتن داشته باشد، با دغدغه‌های جامعه فاصله نگیرد و تجربه‌ای ارائه دهد که مخاطب احساس کند برای دیدنش باید از خانه بیرون بیاید.
۲۱ شهریورماه بنابراین فقط روزی برای تبریک به سینماگران نیست؛ فرصتی است برای پرسیدن اینکه سینمای امروز چقدر مخاطب خود را می‌شناسد و برای حفظ ارتباط با نسل جدید چه حرف تازه‌ای دارد.
انتهای خبر/
